Πέντε μέρες στα νερά της Δυτικής Κρήτης

Φτάσαμε στα Reina Apartments τα μεσημεριάκι, με τον ήλιο ψηλά και τις βαλίτσες ακόμα στα χέρια, κι όμως η πισίνα μάς τράβηξε πριν προλάβουμε να τακτοποιηθούμε. Το απόγευμα καθίσαμε όλοι μαζί, γνωριστήκαμε, είπαμε τα ονόματά μας, τους λόγους που ήρθαμε, και μπήκαμε απαλά στον ρυθμό με την πρώτη μας πρακτική. Το βράδυ γελάσαμε πολύ στο κοινό δείπνο — άγνωστοι το πρωί, παρέα το βράδυ.

Τη δεύτερη μέρα ξυπνήσαμε νωρίς, αναπνεύσαμε μαζί στην πρωινή πρακτική, και μετά το πρωινό μας ανεβήκαμε στο λεωφορείο για τα Σφακιά. Από εκεί το καραβάκι μάς πήγε στο Λουτρό— λευκά σπίτια, τιρκουάζ νερά, κι εκείνη η παράξενη αίσθηση ότι ο χρόνος εκεί κυλάει πιο αργά. Κολυμπήσαμε στα Γλυκά Νερά και στα Μάρμαρα, φάγαμε ψάρι με θέα στη θάλασσα, και γυρίσαμε το βράδυ κουρασμένοι με έναν καλό τρόπο.

Την τρίτη μέρα ανακαλύψαμε τη Γεωργιούπολη με το τρενάκι, σαν παιδιά — στάση στην παραλία για κολύμπι δίπλα στο ποτάμι, κι έπειτα η λίμνη Κουρνά μας υποδέχτηκε με τα ήρεμα νερά της. Περπατήσαμε γύρω της αργά, μπήκαμε στα θαλάσσια ποδήλατα, χωρίς βιασύνη, κοιτάζοντας το φως να αλλάζει πάνω στο νερό.

Η τέταρτη μέρα μας πήγε στο Κεδρόδασος. Περπατήσαμε δεκαπέντε λεπτά μέσα από το κεδρόδασος, άγριο τοπίο, μέχρι να ανοίξει μπροστά μας εκείνη η παραλία — άγρια, αληθινή, χωρίς ξαπλώστρες, μόνο σκιά από κέδρους. Ακολούθησε Κρητικό δείπνο με αντικριστό και όχι μόνο και γυρίσαμε χορτάτοι από εικόνες και φαγητό!
Η τελευταία μέρα ήρθε πιο αργά και πιο σιωπηλή — τελευταία πρακτική στον κήπο, τελευταία βουτιά στην πισίνα, τελευταία ματιά στη θάλασσα του Καβρού. Φύγαμε με ηλιοκαμένα πρόσωπα, με νέες φιλίες, και με εκείνη τη γνώριμη αίσθηση που έχουμε κάθε φορά που κλείνει ένα retreat: ότι κάτι μέσα μας γύρισε λίγο πιο ήρεμο σπίτι απ’ ό,τι έφυγε.