Notes from the path
Κάθε δύο εβδομάδες — ένα μικρό κείμενο για τους τόπους και τις πρακτικές που έρχονται.
-
Δύο μέρες, ένα γαλάζιο που δεν ξεχνιέται
Στις 08:00 του Σαββάτου μαζευτήκαμε στα σκάφη με τον καφέ στο χέρι και λίγη νύστα ακόμα στα μάτια. Γνωριστήκαμε, επιβιβαστήκαμε στα 2 μας ιστιοπλοϊκά με τους καπετάνιους Παντελή και Νικόλα, ακούσαμε τους κανόνες ασφαλείας, και στις 09:00 αφήσαμε πίσω μας τ0 Μικρολίμανο. Από κει και πέρα, όλα έγιναν πιο αργά, πιο γαλάζια. Το μεσημέρι δέσαμε…
-
Μια μέρα χωρίς ρολόι
Υπάρχει μια στιγμή, συνήθως γύρω στις τέσσερις το απόγευμα, που ο χρόνος αρχίζει να τρέχει πιο γρήγορα από εμάς. Τρέχουμε πίσω του, λαχανιασμένοι, πιστεύοντας πως αν προλάβουμε κάτι ακόμα, κάπου θα φτάσουμε επιτέλους. Η αναπνοή έχει αυτό το παράξενο χάρισμα: είναι πάντα εκεί, αλλά τη θυμόμαστε μόνο όταν κάτι μας ξεφεύγει. Μια βαθιά εισπνοή, ένα…
-
Πέντε μέρες στα νερά της Δυτικής Κρήτης
Φτάσαμε στα Reina Apartments το μεσημεράκι, με τον ήλιο ψηλά και τις βαλίτσες ακόμα στα χέρια, κι όμως η πισίνα μάς τράβηξε πριν προλάβουμε να τακτοποιηθούμε. Το απόγευμα καθίσαμε όλοι μαζί, γνωριστήκαμε, είπαμε τα ονόματά μας, τους λόγους που ήρθαμε, και μπήκαμε απαλά στον ρυθμό με την πρώτη μας πρακτική. Το βράδυ γελάσαμε πολύ στο…
-
Το φως που μαθαίνει να περιμένει
Το πρωινό φως στον Καβρό δεν είναι σαν τα άλλα. Πέφτει πλάγια, αργά, σαν να ξέρει ότι έχει όλη την ημέρα μπροστά του. Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Απλώς είναι εκεί, πάνω στο νερό, και περιμένει να το προσέξεις. Θυμάμαι μια φορά, πριν χρόνια, που καθόμουν στην ακρογιαλιά τα πρώτα λεπτά μετά την ανατολή. Δεν…