Μια μέρα που λεγόταν Τώρα

Φτάσαμε στο κτήμα το πρωί της 11ης Οκτωβρίου με μια αίσθηση περιμένοντας, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι θα ζούσαμε. Μέχρι το βράδυ, το ξέραμε πολύ καλά.

Ξεκινήσαμε με τον Νίκο να μας οδηγεί σε ένα Prana Yoga Flow που μας ξύπνησε αργά, σώμα-σώμα, ανάσα-ανάσα. Ήταν η πρώτη φορά που αφήσαμε, συνειδητά, την ένταση της προηγούμενης εβδομάδας να φύγει από τους ώμους μας. Μετά ήρθε η Τζίνα, και η φωνή μας έγινε εργαλείο — αναπνεύσαμε με τρόπο που δεν είχαμε ξαναδοκιμάσει, και κάτι μέσα μας αποφορτίστηκε χωρίς λόγια.

Ο Σταύρος μάς ρώτησε κάτι που δεν το ξεχάσαμε εύκολα: αν είχαμε ένα 24ωρο για πάντα, πώς θα το ζούσαμε; Καθίσαμε σιωπηλοί για λίγο μετά, ο καθένας με τη δική του απάντηση. Η Σόφη μάς έφερε πίσω στο σώμα, στην κίνηση, στην επίγνωση της αναπνοής — σαν να μας θύμιζε ότι όλα αυτά τα ερωτήματα έχουν απάντηση εκεί, στο σώμα, όχι μόνο στο μυαλό.

Το μεσημέρι σταματήσαμε, φάγαμε μαζί, γελάσαμε με ανθρώπους που μέχρι το πρωί ήταν άγνωστοι. Κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, είχε ήδη αρχίσει η ουσιαστική σύνδεση που υποσχόταν η μέρα.

Το απόγευμα ο Πάνος μας τέντωσε με υπομονή, μυς-μυς, κινητικότητα που δεν περιμέναμε ότι χρειαζόμασταν τόσο. Ο Στέφανος μίλησε για λέξεις που αλλάζουν ζωές, και κάποιοι σημείωναν φράσεις σαν να ήταν κλειδιά. Η Νίκη μάς έμαθε την πρακτική της παρουσίας — όχι ως θεωρία, αλλά ως βίωμα, εδώ και τώρα, στην ανάσα που παίρναμε εκείνη ακριβώς τη στιγμή.

Κι όταν ο ήλιος άρχισε να πέφτει, η Πάττυ μάς ρώτησε «χορεύουμε;» και χορέψαμε — χωρίς χορογραφία, χωρίς καθρέφτη, μόνο με το σώμα να λέει αυτό που οι λέξεις δεν προλάβαιναν.

Κλείσαμε στις 20:30, κουρασμένοι με έναν τρόπο καλό, γεμάτοι με έναν τρόπο σπάνιο. Φύγαμε από το Κορωπί όχι απλώς με μια όμορφη ανάμνηση, αλλά με κάτι που μοιάζει πιο δύσκολο να κρατηθεί: τη γεύση του να είσαι, έστω για μια μέρα, πραγματικά εδώ.