Υπάρχει μια στιγμή, συνήθως γύρω στις τέσσερις το απόγευμα, που ο χρόνος αρχίζει να τρέχει πιο γρήγορα από εμάς. Τρέχουμε πίσω του, λαχανιασμένοι, πιστεύοντας πως αν προλάβουμε κάτι ακόμα, κάπου θα φτάσουμε επιτέλους.

Η αναπνοή έχει αυτό το παράξενο χάρισμα: είναι πάντα εκεί, αλλά τη θυμόμαστε μόνο όταν κάτι μας ξεφεύγει. Μια βαθιά εισπνοή, ένα κράτημα, μια αργή εκπνοή κι έξαφνα ο νους, που έτρεχε σε δέκα υποχρεώσεις ταυτόχρονα, στέκεται. Δεν είναι μαγικό. Είναι απλώς πρακτική, επαναλαμβανόμενη, ήσυχη πρακτική μείωσης άγχους που δεν χρειάζεται πειστήρια, τη νιώθεις στο σώμα πριν τη σκεφτείς.

Σκέφτομαι συχνά πώς φτάνουμε ως εδώ, τρεις άνθρωποι, η Σόφη, η Νίκη κι ο Νίκος, με διαφορετικές διαδρομές στην ευεξία, αλλά με μια κοινή διαίσθηση: πως η σύνδεση δεν διδάσκεται σε θεωρία, ζείται. Έτσι μια ιδέα έγινε μέρα. Ομιλίες, breathwork, yoga, ψυχόδραμα, σωματική έκφραση, όχι σαν πρόγραμμα που κάθεσαι και παρακολουθείς, αλλά σαν κάτι που περνάει μέσα από το δέρμα σου αν του δώσεις χρόνο.

Ίσως αυτό είναι το πιο ριζοσπαστικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε σήμερα: να διεκδικήσουμε μια μέρα αυτοφροντίδας χωρίς ενοχή, χωρίς να τη λογοδοτήσουμε στο πρόγραμμά μας. Όχι σαν πολυτέλεια, αλλά σαν επιστροφή σε κάτι που ήταν πάντα δικό μας και το αφήσαμε να καλυφθεί από θόρυβο σε έναν χώρο όπου το σώμα επιτρέπεται να επιβραδύνει χωρίς να ζητήσει συγγνώμη.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις yoga, δεν χρειάζεται να έχεις κάνει ποτέ διαλογισμό. Χρειάζεται μόνο να δεχτείς μια πρόσκληση , να σταθείς, να ακούσεις, να θυμηθείς τι σημαίνει να είσαι πραγματικά εδώ. Κάπου μέσα σε αυτό το φθινόπωρο θα ξανασυναντηθούμε γύρω από το [NOW — The Mindfulness Experience (https://wellnessrituals.gr/now-mindfull-experience/), μια μέρα χτισμένη γύρω από τίποτα άλλο παρά το τώρα.

Και το τώρα, τελικά, είναι το μόνο που ποτέ δεν χάνεται.